Η Ολική Αρθροπλαστική Ισχίου ως θεραπεία της προχωρημένης αρθρίτιδας του ισχίου  είναι μια συνηθισμένη ορθοπαιδική επέμβαση που όσο αυξάνεται ο μέσος όρος επιβίωσης αναμένεται να γίνεται όλο και πιο συχνή. Η αντικατάσταση του φθαρμένου ισχίου με μια πρόθεση ανακουφίζει τον ασθενή από τον πόνο και βελτιώνει την κινητικότητα ώστε να μπορεί να επανέλθει στις καθημερινές του δραστηριότητες. Η κατεστραμμένη κεφαλή αφαιρείται και αντικαθίσταται με μία κεφαλή από κεραμικό υλικό ή ειδικό κράμα μετάλλων η οποία τοποθετείται στο άνω άκρο ενός μεταλλικού στειλεού που τοποθετείται μέσα στον αυλό του μηριαίου. Η κατεστραμμένη επιφάνεια της κοτύλης, δηλαδή του κοίλου τμήματος του ισχίου που βρίσκεται στην λεκάνη, αφού αφαιρεθεί, αντικαθίσταται από μια μεταλλική συνήθως κοτύλη. Κάποιες φορές μπορεί να χρησιμοποιηθούν βίδες ή και βιολογικό τσιμέντο για την καλύτερη σταθεροποίησή της

Ολική αρθροπλαστική γόνατος

Με τα χρόνια η άρθρωση του γόνατος εκφυλίζεται και καταστρέφεται καθιστώντας δύσκολη την εκτέλεση των απλών καθημερινών δραστηριοτήτων, όπως το περπάτημα ή το ανέβασμα σκάλας. Η κατάσταση αυτή περιγράφεται ως οστεοαρθρίτιδα γόνατος. Ορισμένες φορές η εκφύλιση είναι τόσο σοβαρή, που ο ασθενής αρχίζει να αισθάνεται πόνο ακόμα και όταν κάθεται ή όταν είναι ξαπλωμένος.
Η συντηρητική αντιμετώπιση, όπως τα αναλγητικά φάρμακα ή οι βακτηρίες (μπαστούνι), πολλές φορές δεν επαρκούν και τότε ο ασθενής πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο χειρουργικής επέμβασης αντικατάστασης της άρθρωσης γνωστή ως ολική αρθροπλαστική γόνατος. Η ολική αρθροπλαστική γόνατος αποτελεί σήμερα μια ασφαλή και αποτελεσματική επέμβαση η οποία ανακουφίζει από τον πόνο και επιτρέπει στον ασθενή την επιστροφή στην φυσιολογική του ζωή.

The post Επανορθωτική χειρουργική appeared first on Ορθοπαιδικός Σέρρες.

Με την πρόοδο της τεχνολογίας και την αυξανόμενη γνώση για την παθογένεση της οστεοαρθρίτιδας η ιατρική έρευνα εστιάζεται στην επιβράδυνση της νόσου και στην προαγωγή της σύνθεσης νέου χόνδρου. Η έρευνα αυτή είχε ως αποτέλεσμα την αναγνώριση ουσιών που προστατεύουν τον αρθρικό χόνδρο και προάγουν τη σύνθεση παραγόντων που επιβραδύνουν την καταστροφή της άρθρωσης. Οι ουσίες αυτές είναι το υαλουρονικό οξύ, η γλυκοσαμίνη και η θειική χονδροϊτίνη. Οι δυο τελευταίες κυκλοφορούν ευρέως ως συμπληρώματα διατροφής σε διάφορες μορφές και περιεκτικότητες.
Το υαλουρονικό οξύ παρασκευάζεται ως ενέσιμο σκεύασμα (υαλουρονικό νάτριο) για έγχυση μέσα σε αρθρώσεις (ενδοαρθρική ένεση). Σήμερα παράγωγα του χρησιμοποιούνται επίσης στην οφθαλμολογία και στην πλαστική χειρουργική. Χρησιμοποιείται για πάνω από 10 χρόνια και έχει χορηγηθεί σε πάνω από 1εκατ. ασθενείς με εξαιρετική ασφάλεια.
Το υαλουρονικό οξύ υπάρχει στο φυσιολογικό αρθρικό υγρό και συνεισφέρει στην λίπανση και τη διατήρηση του υγιούς χόνδρου. Στην οστεοαρθρίτιδα όμως η σύσταση του και η ποσότητα του στο αρθρικό υγρό αλλοιώνεται με αποτέλεσμα την καταστροφή των αρθρικών επιφανειών (χόνδρος). Με την έγχυση του μέσα στη άρθρωση πετυχαίνουμε την αύξηση της λίπανσης της, και συμβάλουμε στην προστασία του χόνδρου καθυστερώντας έτσι την εξέλιξη της αρθρίτιδας .Έρευνες δείχνουν ότι οι ενδοαρθρικές ενέσεις υαλουρονικού νατρίου πιθανόν να έχουν και αναλγητική δράση όπως και οι ενέσεις κορτιζόνης.
Τα πρώτα σκευάσματα υαλουρονικού νατρίου παρασκευάζονταν από ιστούς ζωικής προέλευσης ενώ σήμερα είναι βιοτεχνολογικά προϊόντα καλλιέργειας κυττάρων (Highly Purified Hyaluronan –HPH), γεγονός που μειώνει στο ελάχιστο την πιθανότητα αντίδρασης του οργανισμού στην ουσία.
Στο εμπόριο κυκλοφορούν διάφορα σκευάσματα με διαφορετική σύσταση και προέλευση. Συνήθως χορηγούνται σε 3 ή 5 εβδομαδιαίες εγχύσεις αναλόγως της περιεκτικότητας της ένεσης αλλά η χορήγηση με μία μόνο ένεση πυκνότερων σκευασμάτων κερδίζει έδαφος. Αυτός ο τρόπος χορήγησης μειώνει στο ελάχιστο τις όποιες πιθανότητες μόλυνσης της άρθρωσης και βεβαίως την ταλαιπωρία του ασθενή ενώ το κόστος είναι περίπου το ίδιο.
Η διαδικασία είναι απλή και γίνεται στο χώρο του ιατρείου. Μετά την έγχυση ο ασθενής πρέπει να αποφύγει έντονη καταπόνηση του γόνατος, όπως πολύωρη ορθοστασία ή περπάτημα για 24-48 ώρες. Η δράση του υαλουρονικού ποικίλει από 6 έως 12 μήνες και η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί αναλόγως του αποτελέσματος. Η λήψη άλλων φαρμάκων δεν είναι αντένδειξη για την ενδοαρθρική έγχυση υαλουρονικού.
Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι οι ενέσεις έχουν καλύτερο αποτέλεσμα σε αρχόμενη ή μετρίου βαθμού οστεοαρθρίτιδα.. Μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στην μείωση κατανάλωσης των αντιφλεγμονωδών φαρμάκων με αποτέλεσμα να μειώνονται οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες τους. Τα αντιφλεγμονώδη μπορεί να παρουσιάσουν σημαντικές παρενέργειες όπως διάβρωση του στομάχου (γαστρορραγίες), επηρεασμό της αρτηριακής πίεσης ακόμη και να προκαλέσουν μη αναστρέψιμες νεφρικές βλάβες.
Υπάρχει γενικότερα μια επιφύλαξη στη χρήση των ενδοαρθρικών ενέσεων υαλουρονικού νατρίου και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η δράση τους δεν είναι άμεση. Ένα 40% των ασθενών παρουσιάζει βελτίωση των συμπτωμάτων του στην 1η εβδομάδα, ενώ μετά την 3η το ποσοστό ανεβαίνει στο 80%.
Βεβαίως οι ενέσεις υαλουρονικού δεν είναι πανάκεια και δεν προσφέρει οριστική θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας. Η δυνατότητα όμως να χορηγήσουμε στον ασθενή ικανοποιητική ποσότητα υαλουρονικού με μία μόνο ένεση, το καθιστά ένα καλό θεραπευτικό μέσο που βοηθά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων και απομακρύνει χρονικά τις χειρουργικές επεμβάσεις. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός μας στη αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας, η καθυστέρηση ή και αποφυγή αν είναι δυνατόν μιας μεγάλης χειρουργικής επέμβασης.

Το κολλαγόνο είναι η δομική πρωτείνη σε ποσοστό περιεκτικότητας μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη πρωτεϊνη στο ανθρώπινο σώμα (5-6% του βάρους του ανθρώπου). Όλες οι ενδαρθρικές και εξωαρθρικές δομές των αρθρώσεων σχηματίζονται αουσιαστικά από κολλαγόνο. η ιδιότυπη διάταξη των ινιδίων στο σχηματισμό ινών κολλαγόνου, εγγυάται στη δομή μεγάλη δύναμη από την άποψη της:

• Αντοχής
• Αντιεπεκτατικότητας
• Ασυμπιεστότητας
• Πλαστικότητας
• Ελαστικότητας
• Ικανότητας στρέψης
• Αντοχής στο φορτίο

Το κολλαγόνο, η θεμελιώδης ουσία των οστών, των αρθρώσεων, των τενόντων, των συνδέσμων και των μυών, αποδομείται με τα χρόνια και ακόμα γρηγορότερα στην πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής του ανθρώπου.Οι φλεγμονές, οι τραυματισμοί, οι αρθρίτιδες, τα μυοσκελετικά σύνδρομα (αυχεναλγία, οσφυαλγία, ισχιαλγία, γοναλγία κ.α.) αποδυναμώνουν το κολλαγόνο της πάσχουσας περιοχής και αυτό το γεγονός επιδεινώνει την πάθηση, εμποδίζοντας την ίαση και επιβραδύνοντας τελικά την αποθεραπεία.

Πλέον, το κολλαγόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τοπική έγχυση στην πάσχουσα περιοχή, θεραπεύοντας με φυσικό τρόπο και χωρίς παρενέργειες. έτσι επιτυγχάνουμε πολύ γρήγορη αποκατάσταση ακόμα και σε περιοχές που υποφέρουν από θλάσεις, τενοντίτιτιδες, τραυματισμούς και αθλητικές κακώσεις, όπου απαιτείται η κατά το δυνατόν συντομότερη επιστροφή στη δραστηριότητα. Επιπλέον σε συνδυασμό με το Υαλουρονικό οξύ αποτελεί ένα ισχυρό όπλο στην αντιμετώπιση της αρχόμενης και μέσου βαθμού οστεοαρθρίτιδος της άρθρωσης του γόνατος.

The post Ενέσιμες θεραπείες appeared first on Ορθοπαιδικός Σέρρες.

Η ρήξη πρόσθιου χιαστού αποτελεί μια από τις πλέον σοβαρές και συχνές αθλητικές κακώσεις συνδέσμου στο γόνατο, η οποία αντιμετωπίζεται χειρουργικά με εξαιρετικά αποτελέσματα χάρη σε νέες, αρθροσκοπικές προσεγγίσεις, που διασφαλίζουν τη βέλτιστη δυνατή αποκατάσταση του συνδέσμου.

Αποτελεί ιδιαίτερα συχνό τραυματισμό σε αθλήματα που χαρακτηρίζονται από μεγάλες επιταχύνσεις κι επιβραδύνσεις, στροφές και άλματα, όπως το ποδόσφαιρο, η χειροσφαίριση, η καλαθοσφαίριση, η πετοσφαίριση, η αντισφαίριση, η ενόργανη γυμναστική και οι χιονοδρομίες. Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος (ΠΧΣ) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθεροποιητικούς μηχανισμούς της άρθρωσης του γόνατος και η απώλειά του μπορεί να προκαλέσει ένα αίσθημα αστάθειας, ότι δηλαδή το γόνατο «φεύγει» σε ορισμένες κινήσεις και κυρίως κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων. Η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου έχει τραυματική αιτιολογία και θεωρείται η κάκωση με τις πλέον σοβαρές επιπτώσεις στη λειτουργία και μακροπρόθεσμη υγεία του γόνατος. Συχνά συνοδεύεται κι από άλλες κακώσεις του γόνατος, όπως ρήξεις του έσω μηνίσκου ή και του έσω πλαγίου συνδέσμου, καθώς και οστεοχόνδρινες βλάβες. Η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια κάποιας αθλητικής δραστηριότητας. Ωστόσο, μπορεί να είναι επίσης προϊόν πτώσης, σύγκρουσης, τροχαίου ή εργατικού ατυχήματος. Η στιγμή του τραυματισμού δεν ξεχνιέται. Οι ασθενείς περιγράφουν τη ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου με έναν οξύ πόνο στο γόνατο και θόρυβο κατά τη στιγμή του ατυχήματος. Αμέσως μετά, το γόνατο πρήζεται και η βάδιση καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Η σωστή διάγνωση του τραυματισμού γίνεται μέσω από ενδελεχή κλινική εξέταση του γόνατος, όταν το τελευταίο δεν είναι πρησμένο. Αυτό μπορεί να γίνει αμέσως μετά τη ρήξη, πριν αναπτυχθεί οίδημα, ή μετά από 48 ώρες κι εφόσον το γόνατο έχει αρχίσει να ξεπρήζεται με την κατάλληλη φαρμακευτική και φυσιοθεραπευτική αγωγή. Παράλληλα, απαιτείται απεικονιστικός έλεγχος, όπως ακτινογραφία και μαγνητική τομογραφία, για να εκτιμηθούν τυχόν συνυπάρχουσες κακώσεις στον έσω πλάγιο σύνδεσμο, το μηνίσκο κτλ. Η αποκατάσταση της ρήξης του πρόσθιου χιαστού γίνεται χειρουργικά με την αρθροσκόπηση του γόνατος με πλαστική του συνδέσμου (συνδεσμοπλαστική), η οποία αποτελεί και την πλέον σύγχρονη προσέγγιση. Η συνδεσμοπλαστική περιλαμβάνει τη χρήση ενός μοσχεύματος που λαμβάνεται από κάποιο άλλο σημείο του γόνατος και τοποθετείται στην ανατομική θέση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου που έχει υποστεί ρήξη.

Ρήξη μηνίσκου

Η ρήξη μηνίσου (meniscus tear) αποτελεί στον αθλητισμό περίπου το 5-10% όλων των τραυματισμών και συχνά συμβαίνει μαζί με κάποια άλλη κάκωση στο γόνατο. Η ρήξη μηνίσκου παρατηρείται συνήθως σε άτομα ασχολούμενα με ανταγωνιστικά αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, η πάλη, το σκι, το ράγκμπι και το χόκεϊ. Οι μηνίσκοι: Το γόνατο είναι μια άρθρωση που απαρτίζεται από οστά, μύες, τένοντες, συνδέσμους και χόνδρους. Η άρθρωση συνδέει το μηριαίο οστό με το κνημιαίο οστό ενώ συμμετέχει εμπρός και το οστό της επιγονατίδας. Η περόνη δεν συμμετέχει στην άρθρωση αλλά συνδέεται με το άνω μέρος της κνήμης. Ανάμεσα στις επιφάνειες των δύο αρθρούμενων οστών, παρεμβάλλονται οι μηνίσκοι οι οποίοι μοιάζουν με δύο μισοφέγγαρα (έχουν σχήμα C) και αποτελούνται από ινοχόνδρινο ιστό. Κάθε γόνατο έχει δύο μηνίσκους (έσω και έξω), οι οποίοι λειτουργούν ως προστατευτικά “μαξιλαράκια”. Ο έξω μηνίσκος βρίσκεται στην εξωτερική πλευρά του γόνατος και ο έσω μηνίσκος βρίσκεται στην εσωτερική. Οι μηνίσκοι είναι δυνατοί και εύκαμπτοι λειτουργώντας ως αποσβεστήρες κραδασμών που αναπτύσσονται μεταξύ του μηριαίου οστού και του κνημιαίου οστού. Επίσης, σταθεροποιούν και κατανέμουν ομοιόμορφα το σωματικό βάρος στην άρθρωση του γόνατος. Η λειτουργία των μηνίσκων είναι πολύ σημαντική για τη διατήρηση της υγείας και της μακροζωίας της άρθρωσης του γόνατος. Καθώς η αρθρική επιφάνεια του μηρού είναι καμπύλη και αυτή της κνήμης ευθεία, οι μηνίσκοι γεμίζουν το κενό που υπάρχει κάνοντας την εφαρμογή των αρθρικών επιφανειών τέλεια. Επίσης οι μηνίσκοι παράγουν αρθρικό υγρό. Στην περίπτωση ολικής αφαίρεσης του μηνίσκου τα δύο οστά βρίσκονται σε απ’ ευθείας επαφή, κάτι που σύντομα οδηγεί σε εκφυλισμό της άρθρωσης (οστεοαρθρίτιδα). Συμπτώματα της ρήξης μηνίσκου: Υπάρχουν διαφόρων ειδών ρήξεις μηνίσκων και διακρίνονται ανάλογα με το σχήμα και τη θέση της ρήξης. Οι ρήξεις μπορεί να είναι μικρές, μερικές ή πλήρεις. Επίσης, διακρίνονται σε κάθετες και οριζόντιες καθώς και ανάλογα με την εντόπιση, (προσθίου, οπισθίου κέρατος και σώματος μηνίσκου) και την αιτιολογία (τραυματικού τύπου και εκφυλιστικού τύπου). Η ρήξη του μηνίσκου συνήθως δημιουργεί έντονο πόνο τη στιγμή της κάκωσης στο γόνατο. Ανάλογα με το είδος της ρήξης, το γόνατο μπορεί να πρηστεί αμέσως ή την επόμενη μέρα. Ο ασθενής δεν μπορεί να βαδίσει εύκολα και αισθάνεται πόνο σε ορισμένες θέσεις κατά την κίνηση του γόνατος. Ορισμένες ρήξεις μηνίσκου προκαλούν εμπλοκή του γόνατος, δηλαδή ο πάσχων δεν μπορεί να εκτείνει πλήρως το γόνατό του. Εάν αυτό παραμείνει για καιρό προκαλεί σημαντική δυσκαμψία στο γόνατο. Για το λόγο αυτό, οι ρήξεις μηνίσκων που προκαλούν εμπλοκή γόνατος έχουν ένδειξη για άμεση αρθροσκοπική αποκατάσταση. Πολλές φορές μια μικρή ρήξη μηνίσκου μπορεί να ερεθίσει για ένα χρονικό διάστημα το γόνατο και να υποχωρήσουν τελικά τα συμπτώματα. Ο ασθενής μπορεί να είναι ελεύθερος συμπτωμάτων για αρκετό διάστημα, αλλά συνήθως μετά από κάποια έντονη δραστηριότητα υποτροπιάζει ο πόνος. Απώλεια μέρους ή του συνόλου ενός μηνίσκου μειώνει την ικανότητά του να επιτελεί τη λειτουργία του ως αμορτισέρ. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η ταχύτερη εκφύλιση του αρθρικού χόνδρου και η ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας γονάτου. Απώλεια του έξω μηνίσκου τείνει να αποδιοργανώνει το γόνατο πιο γρήγορα από ό, τι η απώλεια του έσω μηνίσκου. Διάγνωση: Για να διαπιστωθεί μια ρήξη μηνίσκου, ο ειδικός γιατρός θα σάς υποβάλλει σε ορισμένες εξετάσεις. Επειδή οι μηνίσκοι αποτελούνται από μαλακό ιστό δεν απεικονίζονται φυσιολογικά στις απλές ακτινογραφίες. Γι’ αυτό είναι πιθανό να χρειαστεί να υποβληθεί ο ασθενής σε μαγνητική τομογραφία. Σημειώστε ότι η μαγνητική τομογραφία έχει αξιοπιστία πάνω από 90%. Θεραπεία: Η “φρέσκια” ρήξη έχει τη δυνατότητα να επουλωθεί μόνη της χωρίς χειρουργική επέμβαση, αν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα με κηδεμόνα (νάρθηκα), φυσιοθεραπεία και την παύση αθλητικών δραστηριοτήτων. Η χορήγηση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, η τοποθέτηση πάγου και προστασία του γόνατος από καταπονήσεις, συνήθως οδηγεί σε υποχώρηση των συμπτωμάτων. Όταν μια ρήξη μηνίσκου αποτυγχάνει να θεραπευτεί συντηρητικά ή προκαλεί περαιτέρω βλάβη στο γόνατο (ένας σπασμένος μηνίσκος μέσα σε ένα γόνατο μπορεί να λειτουργεί όπως ένα “γρέζι”» σε μια μηχανή, προκαλώντας αυξημένες τριβές και φθορές), η χειρουργική αντιμετώπιση με αρθροσκόπηση είναι αναγκαία. Για τη θεραπεία των ρήξεων μηνίσκου όλες οι επεμβάσεις γίνονται πλέον μόνον αρθροσκοπικά. Με τον τρόπο αυτό, διαπιστώνεται αν σε μια ρήξη μπορεί γίνει συρραφή ή αν είναι απαραίτητο να αφαιρεθεί το σχισμένο κομμάτι (μερική μηνισκεκτομή). Η προσπάθεια επικεντρώνεται στη διάσωση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου τμήματος του μηνίσκου, διότι όταν λείπει ο μηνίσκος επιταχύνεται η εκφύλιση, δηλαδή η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος.

Κατά την αρθροσκόπηση, ο γιατρός βάζει μέσα στο γόνατο μια μικρή κάμερα (αρθροσκόπιο) που διέρχεται από μια οπή διαμέτρου ενός εκατοστού να επισημαίνει το είδος της ρήξης του μηνίσκου. Με την είσοδο εργαλείων από μια άλλη οπή ενός εκατοστού αφαιρεί το σπασμένο τμήμα μηνίσκου ή να το ράβει εφόσον συντρέχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.

Αν πρέπει να γίνει αφαίρεση, ο χειρουργός προσπαθεί να αφαιρέσει όσο το δυνατό μικρότερο τμήμα από το μηνίσκο ομαλοποιώντας το εναπομείναν μέρος του. Καλό είναι η αντιμετώπιση να γίνεται σύντομα, έτσι ώστε να μη προχωράει και να  μεγαλώνει η ρήξη με την καθυστέρηση της επέμβασης.

Επειδή η ύπαρξη του μηνίσκου είναι σημαντική, ειδικά σε νέα άτομα πρέπει να γίνεται προσπάθεια συρραφής και αποκατάστασης της ρήξης του μηνίσκου. Βέβαια για να έχει επιτυχία η συρραφή του μηνίσκου πρέπει να  υπάρχουν σαφείς ενδείξεις. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές συρραφής μηνίσκου, που εφαρμόζονται ανάλογα της περιοχής της ρήξης. Μόνο για τις  περιφερικού τύπου ρήξεις μπορεί να γίνει συρραφή. Καμία άλλη ρήξη δεν συρράπτεται λόγω απουσίας αιμάτωσης και συνεπώς δυνατότητας επούλωσης. Υπάρχου διάφορες τεχνικές συρραφής μηνίσκου, που εφαρμόζονται ανάλογα της περιοχής της ρήξης.

Μετά την χειρουργική αντιμετώπιση, ο ασθενής συνήθως δεν χρειάζεται να νοσηλευτεί, αλλά επιστρέφει στο σπίτι του την ίδια ημέρα και ξεκινά πρόγραμμα αποκατάστασης (φυσικοθεραπείας).

Ρήξη στροφικού πετάλου – αστάθεια του ώμου

Οι ρήξεις του στροφικού πετάλου (rotator cuff) του ώμου, αποτελούν μία συχνή αιτία πόνου και λειτουργικής ανεπάρκειας της άρθρωσης στους ενήλικες. Προκαλούν πόνο, μυική αδυναμία, περιορισμό των κινήσεων και εμποδίζουν απλές καθημερινές δραστηριότητες, όπως το ντύσιμο, το χτένισμα, την άρση αντικειμένων πάνω από το επίπεδο του ώμου κλπ. Το στροφικό πέταλο αποτελείται από μία ομάδα μυών οι οποίοι ξεκινούν από την ωμοπλάτη και καταλήγουν στο βραχιόνιο οστό ενώ ταυτόχρονα περιβάλλουν την κεφαλή του. Από λειτουργικής απόψεως οι μύες αυτοί σταθεροποιούν την άρθρωση του ώμου και συμμετέχουν στην ανύψωση και τις στροφικές κινήσεις (έξω-έσω στροφή) του βραχιονίου και κατ’ επέκταση όλου του άνω άκρου. Οι μύες που αποτελούν το στροφικό πέταλο είναι τέσσερις  ο Υπερακάνθιος, ο Υπακάνθιος, ο ελάσσων στρογγύλος και ο υποπλάτιος. Υπάρχει επίσης ένας ορογόνος θύλακος μεταξύ στροφικού πετάλου και ακρωμίου ο οποίος επιτρέπει στους τένοντες των στροφέων να ολισθαίνουν ελεύθερα κατά τη διάρκεια των κινήσεων του άνω άκρου. Σε περίπτωση τραυματισμού ή βλάβης των τενόντων, αυτός ο θύλακος μπορεί να ερεθιστεί και να προκληθεί σημαντικού βαθμού πόΣε περίπτωση ρήξεως, οι τένοντες απομακρύνονται από την κεφαλή του βραχιονίου. Οι περισσότερες ρήξεις συμβαίνουν στον τένοντα του υπερακανθίου, χωρίς να αποκλείεται επέκταση της βλάβης και στους υπόλοιπους τένοντες.

Οι ρήξεις ταξινομούνται σε δύο κατηγορίες:

• Μερικού πάχους: σε αυτόν τον τύπο η βλάβη αφορά μόνο ένα μέρος του πάχους του τένοντα
• Ολικού πάχους: πρόκειται για πλήρη ρήξη του τένοντα ο οποίος απομακρύνεται από το οστό και κατά συνέπεια υπάρχει μία οπή στη μάζα του τένοντα

Οι ρήξεις στροφικού πετάλου διακρίνονται  σε τραυματικές και σε εκφυλιστικές. Οι  τραυματικές ρήξεις  προκαλούνται συνήθως μετά από πτώση και στήριξη του ασθενούς στο τεντωμένο χέρι ή μετά από άρση κάποιου βαρέως αντικειμένου σε συνδυασμό με μία απότομη κίνηση του άνω άκρου. Σε μεσήλικες ασθενείς κατά κανόνα προϋπάρχει μία εκφύλιση του τένοντα ενώ σε νέους συνήθως η ρήξη προκαλείται από υψηλότερης έντασης βία (αθλητικές κακώσεις, πτώσεις από ύψος κλπ).

Οι εκφυλιστικές ρήξεις είναι αποτέλεσμα εκφύλισης των τενόντων που γίνεται αργά (σε διάστημα αρκετών ετών) σε ενήλικες άνω των 40 ετών και συνήθως λόγω επαναλαμβανόμενης καταπόνησης. Οι δραστηριότητες που σχετίζονται συχνότερα με αυτές τις βλάβες περιλαμβάνουν κινήσεις με το χέρι ψηλότερα από τον ώμο, ενώ σε αθλητές η ρήξη των στροφέων παρατηρείται σε αθλήματα ρήψεων (ακοντισμός, δισκοβολία κλπ), άρση βαρών, κολύμβηση. Η  λήψη λεπτομερούς ιστορικού (έναρξη και διάρκεια συμπτωμάτων, μηχανισμός κάκωσης) και η κλινική εξέταση είναι αρκετές για να οδηγήσουν στη διάγνωση της ρήξεως τενόντων του στροφικού πετάλου. Η επιβεβαίωση της διάγνωσης γίνεται με  μαγνητική τομογραφία (MRI) η οποία μας δίνει πληροφορίες για το σημείο και την έκταση της βλάβης καθώς και για την ύπαρξη συνοδών βλαβών. Ο στόχος της θεραπείας είναι ο περιορισμός του πόνου και η βελτίωση της λειτουργικότητας. Η θεραπεία μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Σε περίπου 50% των ασθενών η συντηρητική αντιμετώπιση ανακουφίζει τον ασθενή από τον πόνο και βελτιώνει τη λειτουργικότητα σε ικανοποιητικά επίπεδα. Ωστόσο, σε πλήρεις ρήξεις, συνήθως η μυική δύναμη δεν αποκαθίσταται. Η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει:

• Ανάπαυση
• Τροποποίηση δραστηριοτήτων που προκαλούν πόνο.
• Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας

Τα μειονεκτήματα της συντηρητικής αντιμετώπισης είναι ο κίνδυνος επέκτασης της ρήξης με το πέρασμα του χρόνου, ο περιορισμός των δραστηριοτήτων του ασθενούς για μεγάλο χρονικό διάστημα και η μόνιμη απώλεια μυικής ισχύος. Ο πόνος που επιμένει αποτελεί την πιο συχνή ένδειξη για χειρουργική αποκατάσταση, η οποία ενδείκνυται επίσης σε δραστήριους ασθενείς που χρησιμοποιούν τα χέρια τους συχνά πάνω από το επίπεδο του ώμου είτε στη δουλειά τους είτε σε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες. Άλλες ενδείξεις είναι:

• Εμμονή συμπτωμάτων για πάνω από 6 μήνες παρά τη συντηρητική αγωγή
• Μεγάλη ρήξη (πάνω από 3 εκατοστά)
• Σημαντική αδυναμία και έκπτωση της λειτουργικότητας του ώμου
• Πρόσφατη οξεία τραυματική ρήξη

Με τη χειρουργική επέμβαση γίνεται συρραφή του τένοντα ή των τενόντων του στροφικού πετάλου που έχουν υποστεί ρήξη με επανακαθήλωσή τους στο οστό (άνω πέρας του βραχιονίου). Ωστόσο, μία μερική ρήξη μπορεί να χρειάζεται μόνο νεαροποίηση (καθαρισμό) σε συνδυασμό με αποσυμπίεση του υπακρωμιακού χώρου που γίνεται με αφαίρεση μερικών χιλιοστών οστού από την κάτω επιφάνεια του ακρωμίου (ακρωμιοπλαστική). Οι επεμβάσεις αποκατάστασης ρήξεων στροφικού πετάλου διακρίνονται στις ανοικτές συρραφές και στις αρθροσκοπικές συρραφές. Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα είναι παρόμοια, ωστόσο με την αρθροσκοπική τεχνική η αποκατάσταση και η επάνοδος σε πλήρεις δραστηριότητες είναι ταχύτερη, ο μετεγχειρητικός πόνος είναι λιγότερος και το αισθητικό αποτέλεσμα (μικρές τομές) σαφώς ανώτερο από τις ανοικτές μεθόδους. Κατά την αρθροσκοπική αποκατάσταση, ο χειρουργός τοποθετεί μία κάμερα (αρθροσκόπιο) μέσα στην άρθρωση του ώμου και ειδικά εργαλεία μέσα από μικρές τομές (μικρότερες από 1 εκατοστό). Στη συνέχεια, αφού αναγνωρίσει τη ρήξη του στροφικού πετάλου, προχωρεί στη συρραφή με ειδικές οστικές άγκυρες και ράμματα που καθηλώνουν τον τένοντα στην κεφαλή του βραχιονίου. Η αρθροσκοπική αποκατάσταση είναι μία ελάχιστα επεμβατική μέθοδος και ο ασθενής συνήθως εξέρχεται την ίδια ημέρα από το νοσοκομείο. Η μετεγχειρητική αποκατάσταση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα και στοχεύει στην ταχεία επάνοδο του ασθενούς στις συνήθεις δραστηριότητες χωρίς λειτουργικά ενοχλήματα. Αρχικά απαιτείται ακινητοποίηση του χειρουργημένου άκρου σε μαξιλάρι απαγωγής για 6 εβδομάδες  μέχρι να επουλωθεί ο τένοντας. Μετά τις πρώτες 3 εβδομάδες μπορεί να αρχίσει ο ασθενής παθητικές κινήσεις του ώμου με τη βοήθεια του φυσιοθεραπευτή για αποφυγή δυσκαμψίας. Στη συνέχεια ακολουθεί πρόγραμμα φυσιοθεραπείας με σταδιακή προσθήκη δραστηριοτήτων. Μετά τον τέταρτο μήνα ο ασθενής μπορεί προοδευτικά να επανέλθει στις προηγούμενες δραστηριότητες, ωστόσο πλήρης αποκατάσταση επιτυγχάνεται προοδευτικά από τον 6ο έως τον 12ο μήνα μετά το χειρουργείο. Η  πλειοψηφία των ασθενών (τουλάχιστον 90%) αναφέρει βελτίωση των συμπτωμάτων και ιδιαίτερα του πόνου με ταυτόχρονη βελτίωση της μυικής ισχύος και πλήρη επαναφορά στις δραστηριότητες που είχαν πριν τη ρήξη.

The post Αθλητικές κακώσεις – Αρθροσκοπήσεις appeared first on Ορθοπαιδικός Σέρρες.

Ένα από τα πλέον συχνά προβλήματα των χεριών, ιδιαίτερα στις γυναίκες, είναι το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα.

Το μέσο νεύρο του χεριού πορεύεται κατά μήκος της παλαμιαίας επιφάνειας του αντιβραχίου και καταλήγει στα δάκτυλα, αφού διέλθει διά του καρπιαίου σωλήνα. Ο καρπιαίος σωλήνας είναι οστεοϊνώδης σωλήνας και το έδαφός του αποτελούν τα οστά του καρπού και την οροφή του ο εγκάρσιος σύνδεσμος του καρπού. Το περιεχόμενό του, εκτός από το μέσο νεύρο, είναι οι 9 τένοντες που εκτελούν τις κινήσεις κάμψεως των δακτύλων και του αντίχειρα. Ο σωλήνας είναι ανένδοτος και οποιαδήποτε αύξηση του όγκου των περιεχομένων ιστών οδηγεί αναπόφευκτα σε πίεση του μέσου νεύρου, που είναι και το πιο ευπαθές.

Τα αίτια που είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε πίεση του μέσου νεύρου στον καρπιαίο σωλήνα είναι πολλά. Τα πλέον συνήθη είναι:

• Έντονη χρησιμοποίηση των χεριών.
• Επαναλαμβανόμενες κινήσεις κάμψεως του καρπού.
• Φλεγμονώδεις παθήσεις, με συνηθέστερη μορφή τη ρευματοειδή αρθρίτιδα.
• Ενδοκρινολογικές διαταραχές όπως είναι ο υπερθυρεοειδισμός ή οι ορμονικές διαταραχές μετά την εμμηνόπαυση και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
• Μεταβολικά νοσήματα, κυρίως ο σακχαρώδης διαβήτης.
• Ανατομικές ανωμαλίες.
• Τοπικοί όγκοι.

Τα συμπτώματα εκδηλώνονται κυρίως με μούδιασμα στα δάκτυλα που νευρώνονται από το μέσο νεύρο και στο μισό παράμεσο. Τα δάκτυλα που εμπλέκονται περισσότερο, είναι ο δείκτης και ο μέσος. Στην αρχή το μούδιασμα έρχεται και παρέρχεται, ενώ αργότερα γίνεται μόνιμο και εμφανίζεται κυρίως τις πρωινές ώρες και πολλές φορές ξυπνά τον πάσχοντα. Τα συμπτώματα αυτά για άγνωστο λόγο υποχωρούν ή βελτιώνονται με την ανύψωση του μέλους και επιδεινώνονται σε καταστάσεις όπου ο καρπός βρίσκεται σε κάμψη, όπως στην οδήγηση, ακόμα και στο διάβασμα της εφημερίδας. Συχνά εμφανίζεται πόνος κεντρικότερα του καρπού, στη μεσότητα του αντιβραχίου και στον αγκώνα, ενώ μερικές φορές μπορεί να φτάσει μέχρι τον βραχίονα και τον ώμο. Υπαισθησίες ή παραισθησίες μπορεί να υπάρχουν σε ολόκληρο το χέρι και η απώλεια της αισθήσεως οδηγεί σε αδυναμία σταθερής σύλληψης, με αποτέλεσμα να πέφτουν τα αντικείμενα από το χέρι. Μυϊκή αδυναμία και ατροφίες εμφανίζονται σε παραμελημένες καταστάσεις και εκδηλώνεται με αδυναμία πλήρους χρησιμοποιήσεως του αντίχειρα.

Η διάγνωση επιτυγχάνεται με τη σωστή κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με τον εργαστηριακό έλεγχο (ηλεκτρομυογράφημα). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών το ηλεκτρομυογράφημα δεν επιβεβαιώνει την κλινική εκτίμηση, η οποία θεωρείται και η πλέον σημαντική. Σπανιότερα απαιτούνται ειδικές εξετάσεις για τον καθορισμό της αιτιολογίας της νόσου. Η θεραπεία είναι δυνατόν να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Ελαφρές μορφές αντιμετωπίζονται με νυχτερινούς νάρθηκες και αποφυγή κινήσεως κάμψεως του καρπού. Η ανάπαυση οδηγεί στη μείωση του ερεθισμού της περιοχής. Ταυτόχρονα η χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ενισχύει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Η έγχυση κορτιζόνης στον καρπιαίο σωλήνα έχει προταθεί σαν θεραπεία σε επιλεγμένες περιπτώσεις.

Στους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη συντηρητική αγωγή, καθώς και στους ασθενείς με έντονα σημεία πιέσεως, είναι απαραίτητη η χειρουργική διάνοιξη. Η εγχείρηση γίνεται με τοπική αναισθησία στην περιοχή του καρπού. Η αποσυμπίεση του μέσου νεύρου επιτυγχάνεται κατόπιν διατομής του εγκαρσίου συνδέσμου. Μετεγχειρητικά η αφαίρεση των ραμμάτων γίνεται μετά από 10-14 μέρες, ενώ η πλήρης δραστηριότητα του χεριού επανέρχεται σε χρονικό διάστημα περίπου 3 – 4 εβδομάδων

Ρίκνωση Παλαμιαίας Απονεύρωσης – Νόσος Dupuytren

Η νόσος Dupuytren αποτελεί μία πάθηση που επηρεάζει την παλάμη και τα δάκτυλα του χεριού, προκαλώντας πάχυνση και σύγκαμψη των δακτύλων. Επί το πλείστον, τα δάκτυλα που προσβάλλονται είναι ο παράμεσος και το μικρό δάκτυλο.

Η πάθηση παρουσιάζεται συχνότερα σε άνδρες ηλικίας άνω των 40 ετών, ενώ σε πολλές περιπτώσεις χαρακτηρίζεται ως κληρονομική. Μερικοί από τους γνωστότερους προδιαθεσικούς παράγοντες είναι:

-κάπνισμα

-διαβήτης

-θυρεοειδής

-επιληψία

Τα αίτια εμφάνισης της νόσου Dupuytren δεν είναι σαφή, ενώ σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται σε τραυματισμό ή κάκωση του πάσχοντος χεριού.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου αποτελεί η εμφάνιση ενός «εξογκώματος», υπό μορφή οζιδίου, στην παλάμη. Σε αρχικά στάδια της νόσου, το οζίδιο αυτό είναι ανώδυνο και δεν επηρεάζει τον ασθενή.

Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η διόγκωση επεκτείνεται σταδιακά τόσο στο υπόλοιπο τμήμα της παλάμης όσο και κατά μήκος των δακτύλων. Δεν είναι λίγες οι φορές, που η σκλήρυνση παίρνει τη μορφή μίας «χορδής» εσωτερικά του δέρματος, προσομοιάζοντας πολύ σε τένοντα.

Όταν πλέον η σκλήρυνση φτάσει έως το δάκτυλο, τότε εξαιτίας της ρίκνωσης της απονεύρωσης το δάκτυλο παραμένει σε κάμψη, λυγίζοντας προς την παλάμη. Στο στάδιο αυτό, ο ασθενής ξεκινά να αντιμετωπίζει δυσκολία στη διεξαγωγή καθημερινών κινήσεων και δραστηριοτήτων, λόγω της αδυναμίας έκτασης του πάσχοντος δακτύλου.

Ο ασθενής παρατηρεί σημαντική δυσκολία σε απλές κινήσεις, όπως η τοποθέτηση της παλάμης σε έκταση πάνω στο τραπέζι ή ακόμα και στην προσπάθειά του να βγάλει τα κλειδιά ή το πορτοφόλι από την τσέπη του.

Σε πολύ προχωρημένα στάδια και όταν η νόσος εντοπίζεται στα χέρια και τα πόδια, τότε η εξέλιξή της είναι ταχύτατη.

Για τη διάγνωση της νόσου, απαραίτητη είναι η κλινική εξέταση από εξειδικευμένο ορθοπαιδικό χειρουργό. Ο ιατρός ψηλαφίζοντας την περιοχή, εντοπίζει τον όζο και κρίνει τη σοβαρότητά του. Επιπλέον, συλλέγεται το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς, για τυχόν κληρονομική προδιάθεση.

Σε πρώιμα στάδια της νόσου, συνίσταται η συντηρητική θεραπεία με αντιμετώπιση μόνο των συμπτωμάτων του πόνου και διατήρηση της μέγιστης δυνατής κινητικότητας..Επιπλέον τα τελευταία 8 έτη υπάρχει η δυνατότητα έγχυσης ενζύμων κολλαγενάσης στην πάσχουσα περιοχή,που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σε αρχικά έως και μεσαία στάδια της νόσου οδηγεί στη διαδερμική διατομή της ρίκνωσης και στην αποκατάσταση της κίνησης.Η θεραπεία αυτή γίνεται σε 2 στάδια στο ιατρείο και έχει αυστηρούς κανόνες εφαρμογής προς αποφυγή των σοβαρών κινδύνων που συνδέονται με τη χρής της συγκεκριμένης φαρμακευτικής ουσίας.

Η χειρουργική θεραπεία της νόσου Dupuytren αποτελεί τη μοναδική οριστική και ενδεδειγμένη λύση και πραγματοποιείται όταν υφίστανται οι παρακάτω ενδείξεις:

• Δυσκολία εκτέλεσης καθημερινών κινήσεων, περιορίζοντας τον ασθενή ακόμη και στην εργασία του.
• Σύγκαμψη της μετακαρποφαλαγγικής άρθρωσης περίπου 20^ο – 30^ο, καθώς και της μεσοφαλαγγικής άρθρωσης κατά περίπου 20^ο.
• Αδυναμία απαγωγής των δακτύλων εξαιτίας της ρίκνωσης της απονεύρωσης ανάμεσα στα γειτονικά δάκτυλα.

Η επιλογή της χειρουργικής τεχνικής στη  θεραπεία της νόσου Dupuytren εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το στάδιο της νόσου και μπορεί να περιλαμβάνει:

• Διαδερμική διατομή της παλαμιαίας απονεύρωσης: Η μέθοδος πραγματοποιείται υπό τοπική αναισθησία, ακόμη και στο ιατρείο. Τοποθετείται σε πολλαπλά σημεία βελόνα κάτω από το δέρμα, η οποία διανοίγει σταδιακά τις χορδές.
• Ολική αφαίρεση της απονεύρωσης: Ο ιατρός αφαιρεί ριζικά την πάσχουσα απονεύρωση τόσο στην παλάμη, όσο και στα δάκτυλα.
• Εκτομή δέρματος: Η μέθοδος αυτή συστήνεται συνήθως σε ιδιαίτερα προχωρημένα στάδια της νόσου. Κατά τη μέθοδο αυτή, απομακρύνεται η προσβληθείσα απονεύρωση και το γειτονικό πάσχον δέρμα. Στη θέση του δέρματος που αφαιρέθηκε, τοποθετείται μόσχευμα, το οποίο συλλέγεται από τον βραχίονα του ασθενούς.
• Υφολική αφαίρεση της απονεύρωσης: Ο ορθοπαιδικός χειρουργός εκτελεί μικρές τομές στο δέρμα, μέσω των οποίων αφαιρείται τμήμα της παλαμιαίας απονεύρωσης. Στόχος είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων, αν και τα ποσοστά επιδείνωσης της νόσου είναι υψηλά.

Κατά τη μετεγχειρητική πορεία, ο ασθενής λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για ελαχιστοποίηση του πόνου, ενώ δεν χρειάζεται παραμονή στο νοσοκομείο. Ο πόνος είναι ελεγχόμενος, ενώ υφίσταται οίδημα στο χέρι, το οποίο σταδιακά υποχωρεί.

Απαραίτητη είναι η κίνηση του χεριού, ακόμη και αν προκαλείται πόνος, ώστε να μειωθεί η δυσκαμψία.

Τα αποτελέσματα της χειρουργικής θεραπείας είναι εντυπωσιακά, αφού σχεδόν στο 85% των περιπτώσεων, δεν υπάρχει μελλοντική υποτροπή. Η επέμβαση προσφέρει άμεσα και οριστικά αποτελέσματα με σύντομο χρόνο αποκατάστασης και δίχως μετεγχειρητικές επιπλοκές.

Στενωτική τενοντοελυτρίτιδα De Quervain

Αναφέρεται σαν στενωτική τενοντοελυτρίτιδα του πρώτου ραχιαίου διαμερίσματος του καρπού ( μάκρος απαγωγός του αντίχειρα και βραχύς εκτείνοντας τον αντίχειρα). Η νόσος του De Quervain’s αποτελεί ουσιαστικά μια στενωτικού τύπου τενοντοελυτρίτιδα των δύο εκ των τενόντων του αντίχειρα. Συνήθως εμφανίζεται σε αθλήματα με ρακέτα. Οι αθλητές, οι χειρώνακτες και τα άτομα που ασχολούνται συστηματικά με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές εμφανίζουν συχνά προβλήματα με τους τένοντες στα χέρια τους.

Ωλένια απόκλιση του καρπού με τον αντίχειρα στην παλάμη ( δοκιμασία Finkelstein) αναπαράγει τα γενικά συμπτώματα του ασθενούς. Η αναπαραγωγή του πόνου κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας αυτής αποτελεί σχεδόν παθογνωμονικό τέστ για την πάθηση.

Η θεραπεία περιλαμβάνει την τροποποίηση της δραστηριότητας, νάρθηκα, τοπικές εγχύσεις με κορτικοστεροειδή, παυσίπονα, μεσοθεραπεία με κολλαγόνο , υαλουρονικό και PRP. Επι εμμονής των συμπτωμάτων γίνεται χειρουργική διάνοιξη του ελύτρου.
Γενικά τα άτομα τα οποία χρησιμοποιούν τα χέρια τους σε επαναλαμβανόμενες και δυναμικές δραστηριότητες ανήκουν στην ομάδα υψηλού κινδύνου να εμφανίσουν την στενωτική τενοντοελυτρίτιδα του De Quervain’s.

Ανατομία
Η τενοντοελυτρίτιδα του De Quervain’s επηρεάζει τον μακρό απαγωγό και βραχύ εκτείνοντα τένοντες του αντίχειρα.
Οι τένοντες αυτοί περιλαμβάνονται μέσα σε μια δεσμίδα συνδετικού ιστού δημιουργώντας ένα κανάλι μέσα στο οποίο ολισθαίνουν επιτελώντας τον σκοπό τους.

Επαναλαμβανόμενες κινήσεις του αντίχειρα δημιουργούν συνθήκες φλεγμονής στους τέντοντές του και στα περιβάλλοντα έλυτρά τους.

Η φλεγμονή αυτή μπορεί να οδηγήσει σε τοπικό οίδημα με άμεσο αποτέλεσμα την δυσκολία ολίσθησης των τενόντων μέσα στο κανάλι τους. Το γεγονός αυτό προκαλεί πόνο στη βάση του αντίχειρα ο οποίος πολλές φορές είναι τόσο δυνατός που αναγκάζει το άτομο να διακόψει την εργασία του.

Ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα εμφανίζουν συχνά το νόσημα ενώ σε άλλες περιπτώσεις ένας τραυματισμός στους τένοντες του αντίχειρα μπορεί να δημιουργήσει ουλή παρεμποδίζοντας την φυσιολογική λειτουργία των τενόντων.

Οι ασθενείς παραπονούνται συνήθως για :

• πόνο στην βάση του αντίχειρα ο οποίος επιδεινώνεται με τις κινήσεις του καρπού του δακτύλου.
• Οίδημα μπορεί να εμφανιστεί σε οξείες καταστάσεις στη βάση του αντίχειρα.
• Αίσθημα δυσκολίας επιτέλεσης της κίνησης της έκτασης και απαγωγής του αντίχειρα λόγω μηχανικής παρεμπόδισης αυτής.

Η διάγνωση της τενοντοελυτρίτιδας του De Quervain’s είναι ουσιαστικά κλινική. Ο Ορθοπαιδικός εξετάσει τον ασθενή και θέτει την διάγνωση. Οι ακτινολογικές εξετάσεις γίνονται με σκοπό να αποκλειστούν άλλα νοσήματα όπως μια αρθρίτιδα στον καρπό η οποία έχει τελείως διαφορετική θεραπευτική αντιμετώπιση.

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Ο κύριος στόχος της θεραπείας του στενωτικής τενοντοελυτρίτιδας του De Quervain είναι η ανακούφιση του πόνου που προκαλείται από τον ερεθισμό και το τοπικό οίδημα.

Νάρθηκας. Η χρησιμοποίηση του νάρθηκα μπορεί να προσφέρει ανακούφιση από τα έντονα συμπτώματα αφού σταθεροποιεί τον αντίχειρα και την άρθρωση του καρπού.

Αντιφλεγμονώδη φαρμακευτική αγωγή. Τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα που λαμβάνοντα από το στόμα ή χορηγούνται ενδομυϊκά αντιμετωπίζουν τον πόνο και τη φλεγμονή. Η μακροχρόνια όμως χρήση τους δεν συστήνεται.

Αποφυγή των δραστηριοτήτων που προκαλούν τον πόνο και το οίδημα. Αυτό και μόνο το γεγονός μπορεί να εξαλείψει οριστικά τα συμπτώματα.

Κορτιζόνη. Η τοπική έγχυση κορτιζόνης μέσα στο έλυτρο που καλύπτει τους τένοντες βοηθά στον περιορισμό του οιδήματος και του πόνου. Η κατάχρηση όμως της κορτιζόνης δεν έχει ένδειξη.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Αν η συντηρητική αγωγή δεν αντιμετωπίσει το άλγος και τη δυσλειτουργία του ασθενούς η χειρουργική επέμβαση θα δώσει και την οριστική θεραπεία.

Η διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης είναι 10 λεπτά και γίνεται υπο ίσχαιμο περίδεση και τοπική αναισθησία.

Ο σκοπός του χειρουργείου είναι να απελευθερώσει τους τένοντες από το κάλυμά τους ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά δίχως τριβές που δημιουργούν τον φαύλο κύκλο της φλεγμονής. Το δέρμα συρράπτεται με τεχνική πλαστικής χειρουργικής για το καλύτερο δυνατό αισθητικό αποτέλεσμα. Το ράμμα που χρησιμοποιείται είναι βιοαπορροφήσιμο και δεν χρειάζεται αφαίρεση.

Μετά το τέλος του χειρουργείου ο καρπός και το χέρι καλύπτεται με ειδική βαμβακοταινία και ελαστικό επίδεσμο και τοποθετείται σε ανάρτηση.

Μετεγχειρητικά ο ασθενής λαμβάνει αντιβιοτική και παυσίπονη αγωγή για 3 ημέρες.

Εκτινασσόμενος Δάκτυλος (Τrigger finger)

Εκτινασσόμενος δάκτυλος είναι η πάθηση κατά την οποία υπάρχει η αίσθηση ότι το δάκτυλο «κλειδώνει» ή «πιάνεται» κατά την κάμψη ή έκταση. Η κλινική αυτή κατάσταση έχει λάβει την ονομασία της, γιατί  όταν ο ασθενής προσπαθεί να τεντώσει (εκτείνει) το δάκτυλο από τη θέση της κάμψης όπου «κλειδώνει», αυτό εκτινάσσεται σαν σκανδάλη. Ο ασθενής αναφέρει συχνά ότι το δάκτυλο «κλείνει και δεν ανοίγει» ή «ανοίγει και δεν κλείνει», ενώ σε αρχόμενες περιπτώσεις συναντά δυσκολία στην κάμψη και έκταση. Σε προχωρημένες καταστάσεις, το δάκτυλο παραμένει στην «κλειδωμένη» θέση κάμψης και αδυνατεί να τεντώσει. Πώς δημιουργείται; Ο εκτινασσόμενος δάκτυλος είναι γνωστός και ως στενωτική τενοντοελυτρίτιδα  και οφείλεται σε φλεγμονή και επακόλουθη πάχυνση και στένωση του ινώδους ελύτρου που καλύπτει τον καμπτήρα τένοντα στη βάση του δακτύλου. Με την πάροδο του χρόνου ακολουθεί δευτεροπαθής πάχυνση του τένοντα με δημιουργία οζιδίων που παρεμποδίζει την ομαλή ολίσθηση του τένοντα κάτω από το ινώδους έλυτρο. Παράγοντες κινδύνου Άτομα που η εργασία τους ή τα χόμπι τους απαιτούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις σύλληψης με την παλάμη έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν την πάθηση. Ατομα με σακχαρώδη διαβήτη ή ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι πιο ευάλωτα στην ανάπτυξη της πάθησης. Οι γυναίκες προσβάλλονται πιο συχνά. Τους πρώτους 6 μήνες μετά από χειρουργείο αποκατάστασης συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα. Ποια τα συμπτώματα; Δυσκαμψία του δακτύλου περισσότερο το πρωί. Πόνος, θερμότητα και φλεγμονή  στη βάση του δακτύλου παλαμιαία. Αίσθηση «κρότου» ή «κλικ» κατά την κίνηση του δακτύλου. Ευαισθησία ή ψηλαφητή διόγκωση στην παλάμη αντίστοιχα με τη βάση του δακτύλου. Πιάσιμο ή κλείδωμα του δακτύλου σε κάμψη που κατά την προσπάθεια να τεντώσει εκτινάσσεται σε έκταση με «κρότο». Κλείδωμα του δακτύλου σε κάμψη με αδυναμία έκτασης. Τα συμπτώματα συμβαίνουν περισσότερο το πρωί κατά την προσπάθεια του ατόμου να συγκρατήσει σταθερά κάποιο αντικείμενο αλλά και όταν προσπαθήσει να εκτείνει το δάκτυλο. Μπορεί να είναι ήπια στην αρχή και προοδευτικά γίνονται πιο σοβαρά. Ο εκτινασσόμενος δάκτυλος μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε δάκτυλο και στον αντίχειρα. Μπορεί να συμβαίνει ταυτόχρονα σε περισσότερα από ένα δάκτυλο του ενός χεριού ή και στα δύο χέρια. Διάγνωση Ο εκτινασσόμενος δάκτυλος διαγιγνώσκεται με την  κλινική εξέταση του δακτύλου. Γίνεται κάμψη-έκταση του δακτύλου για να διαπιστωθεί πιθανό «κλείδωμα» σε κάμψη του δακτύλου με επακόλουθη εκτίναξη σε έκταση. Παράλληλα, γίνεται ψηλάφηση της βάσης του δακτύλου για ύπαρξη πόνου, φλεγμονής και ψηλαφητής διόγκωσης. Δεν απαιτείται να γίνουν κάποιες εξετάσεις. Θεραπεία Συντηρητική θεραπεία Τα αντιφλεγμονώδη μπορεί να μειώσουν τη φλεγμονή και τον πόνο αλλά δεν είναι πολύ πιθανό να αποτρέψουν την παγίδευση του τένοντα και ο εκτινασσόμενος δάκτυλος συνήθως παραμένει. Ανάπαυση του χεριού Ο ασθενής θα πρέπει να αποφύγει δραστηριότητες με συχνό σφίξιμο του χεριού, σύλληψη αντικειμένων ή παρατεταμένη χρήση  χειρωνακτικών μηχανημάτων που προκαλούν δόνηση. Ήπιες ασκήσεις κινησιοθεραπείας του δακτύλου για να αποφευχθεί ή εμπλοκή σε κάμψη.   Τοπική ένεση κορτικοειδούς Η έγχυση του κορτικοστεροειδούς γίνεται υπό τοπική αναισθησία γύρω ή πάνω στο παχυσμένο έλυτρο του τένοντα και καταφέρνει να θεραπεύσει τη φλεγμονή του ελύτρου και του τένοντα αποκαθιστώντας πάλι την ομαλή ολίσθηση του τένοντα και την απρόσκοπτη κίνηση του δακτύλου. Η θεραπεία μπορεί να απαιτεί και δεύτερη ένεση αλλά είναι συχνά πολύ αποτελεσματική. Η διάρκεια της αποτελεσματικότητας μέχρι να γίνει υποτροπή ποικίλει. Χειρουργική  Διατομή του παχυσμένου ινώδους ελύτρου με μικρή τομή 1 cm  στην παλάμη υπό τοπική αναισθησία και διάνοιξη του παθολογικού ελύτρου  οπότε και διαπιστώνεται άμεσα διεγχειρητικά η ελεύθερη κίνηση του δακτύλου και η πλήρης αποκατάσταση της κινητικότητας και λειτουργικότητας του δακτύλου. Μετεγχειρητικά, ο ασθενής ξεκινά άμεσα ήπια ενεργητική και παθητική κίνηση του δακτύλου. Σε περίπτωση που δεν τοποθετηθούν απορροφήσιμα ράμματα, αφαιρούνται σε 10-14 ημέρες.

Κατάγματα του καρπού και του χεριού

Τα κατάγματα αυτού του τύπου εάν δεν έχουν παρεκτοπιστεί (δεν έχουν φύγει από τη θέση τους) η απλή εφαρμογή κάποιου νάρθηκα ή γύψου για 4 με 5 εβδομάδες αρκεί για την πώρωση τους (για να κολλήσουν). Όταν τα κατάγματα αυτά έχουν φύγει από τη θέση τους πρέπει να γίνει κάποιος χειρισμός ανάταξης (επαναφοράς δηλ. του παρεκτοπισμένου κομματιού στη θέση του) και στη συνέχεια εφαρμογή γύψου. Το κάταγμα πάντα πρέπει άμεσα να ελέγχεται με ακτινογραφίες για να είμαστε σίγουροι για τη σωστή ανάταξη. Επίσης πρέπει τις πρώτες εβδομάδες το κάταγμα να επανελέγχεται ακτινολογικά διότι ακόμη και μέσα στο γύψο μπορεί να φύγει από τη θέση του. Τέλος σε κατάγματα που είναι ιδιαίτερα ασταθή και συντριπτικά ή σε κατάγματα που η προσπάθεια ανάταξης δεν πετύχει αποδεκτή θέση , έχει θέση η χειρουργική θεραπεία. Η σύγχρονη τεχνολογία  παρέχει ιδιαίτερα εξελιγμένα υλικά οστεοσύνθεσης των καταγμάτων που βοηθούν σημαντικά το έργο του χειρουργού. Ωστόσο εδώ μετρά πάνω από όλα η εμπειρία και η εξειδίκευση του  χειρουργού άκρας χειρός για την επίτευξη ενός άριστου αποτελέσματος. Όσον αφορά στα κατάγματα των δακτύλων και των μετακαρπίων ισχύουν οι ίδιες βασικές αρχές αντιμετώπισης τους. Σε αυτά τα κατάγματα , όποιο τρόπο θεραπείας και αν επιλέξει ο θεράπων Ορθοπαιδικός, πρέπει να μη  ξεχνά ότι η μακρά σε διάρκεια ακινητοποίηση πολύ εύκολα οδηγεί σε δυσκαμψία του χεριού , επιπλοκή που είναι εξαιρετικά δυσάρεστη στον ασθενή. Για το λόγο αυτό η έγκαιρη κινητοποίηση είναι πολύ σημαντική.

Αφαίρεση γαγγλίων, κύστεων, οζιδίων

Τα γάγγλια ή αλλιώς γαγγλιακές κύστεις είναι καλοήθεις όγκοι που συνήθως εξορμούνται μια άρθρωση ή από τα έλυτρα των τενόντων. Το περιεχόμενο τους είναι βλεννώδες (σαν ζελατίνη), αποτελούμενο κατά κύριο λόγο από υαλουρονικό. Τα γάγγλια είναι πιο συχνά στις γυναίκες και μπορεί να εμφανιστούν οπουδήποτε στο σώμα. Κυριότερες θέσεις εμφάνισης αποτελούν ο καρπός, ο άκρος πόδας, η ποδοκνημική και το γόνατο. Η ηλικίες στις οποίες εμφανίζονται τα γάγγλια είναι από 10 έως 80 έτη με την μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης να γίνεται μεταξύ 20 και 50 ετών.

Το μέγεθος τους είναι γύρω στα 3 cm και μπορεί να εμφανιστούν είτε ξαφνικά είτε σταδιακά. Ο πόνος μπορεί να είναι το μόνο σύμπτωμα, αλλά οι περισσότερες γαγγλιακές κύστεις είναι ανώδυνες. Όταν υπάρχει ο πόνος, είναι αποτέλεσμα της πίεσης που προκαλεί η κύστη σε ένα νεύρο ή άλλο μαλακό μόριο. Οι γαγγλιακές κύστεις που εμφανίζονται στο πόδι ή στην ποδοκνημική προκαλούν προβλήματα και ενοχλούν τους ασθενείς με τα υποδήματα.
Στο χέρι τα γάγγλια εντοπίζονται στο 70% στην ραχιαία επιφάνεια του καρπού, το υπόλοιπο 30% εντοπίζεται στην παλαμιαία επιφάνεια του καρπού καθώς και στις βάσεις των δακτύλων. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για μία κύστη, αλλά κάποιες φορές μπορεί να συνυπάρχουν και περισσότερες μικρότερου μεγέθους οι οποίες επικοινωνούν πιο εν τω βάθει.
Ανατομία.
Ο καρπός είναι μια περιοχή που σχηματίζεται από δύο στοίχους μικρών οστών, 8 τον αριθμό, τα οστά του καρπού τα οποία αρθρώνονται μεταξύ τους σχηματίζοντας πολλές αρθρώσεις. Όλες αυτές οι αρθρώσεις περιβάλλονται από έναν σκληρό ιστό, τον αρθρικό θύλακο, ο οποίος σχηματίζει την αρθρική κοιλότητα, χώρος που είναι γεμάτος με αρθρικό υγρό. Το αρθρικό υγρό προσφέρει την απαραίτητη ‘’λίπανση’’ στην άρθρωση έτσι ώστε να γίνονται οι κινήσεις χωρίς τριβή των οστών. Οι αρθρώσεις του καρπού σταθεροποιούνται από έναν μεγάλο αριθμό συνδέσμων. Οι γαγγλιακές κύστεις αναδύονται από την αρθρική κοιλότητα από σχισμές ή ευένδοτα σημεία των συνδέσμων. Το περιεχόμενο τους με τον καιρό γίνεται όλο και πιο συμπυκνωμένο, με αποτέλεσμα η κύστη να γίνεται όλο και πιο σκληρή με το πέρασμα του χρόνου.
Αιτίες.
Τι δημιουργεί τις γαγγλιακές κύστεις, ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί. Η κυρίαρχη άποψη για την δημιουργία των γαγγλίων προτείνει ότι κάποιου είδους στρες ( υπέρχηση, τραυματικό) προκαλεί είτε την δημιουργία ‘’κήλης’’ σε κάποιο σημείο του αρθρικού θυλάκου (η κήλη αυτή με το πέρας του χρόνου δίνει την γέννηση της γαγγλιακής κύστης), είτε οδηγεί στην έξοδο ή παραγωγή αρθρικού υγρού στους ιστούς γύρω από την άρθρωση. Το υγρό αυτό προκαλεί κάποιου είδους αντίδραση και ο οργανισμός το περιβάλλει με μια ψευδομεμβράνη, σχηματίζοντας έτσι το γάγγλιο. Και οι δύο θεωρίες έχουν τα μειονεκτήματα τους. Το μόνο αποδεδειγμένο γεγονός είναι ότι οι γαγγλιακές κύστεις επικοινωνούν με την αρθρική κοιλότητα και μάλιστα με τρόπο τέτοιο που επιτρέπεται η κίνηση υγρού από την άρθρωση στο γάγγλιο άλλα όχι το ανάποδο (μηχανισμός βαλβίδας).
Προδιαθεσικοί παράγοντες.
-Η ηλικία και το φύλο. Οι γαγγλιακές κύστεις εμφανίζονται συχνότερα στις γυναίκες και στην ηλικία των 20 με 30.
-Οστεοαρθρίτιδα. Άτομα με οστεοαρθριτικού τύπου αλλοιώσεις στις άπω αρθρώσεις των δακτύλων έχουν μεγάλη πιθανότητα να εμφανίζουν γάγγλια κοντά σε αυτές.
-Κακώσεις της άρθρωσης ή των τενόντων. Αρθρώσεις και τένοντες που έχουν ιστορικό τραυματισμού είναι πολύ πιο επιρρεπείς στην εμφάνιση γαγγλιακών κύστεων.
Συμπτώματα.
Οι γαγγλιακές κύστεις γύρω από τον καρπό συνήθως είναι ανώδυνες. Μπορεί να προκαλούν πόνο σε περιπτώσεις που γειτνιάζουν με νευρικούς κλάδους ή προκαλούν πιεστικά φαινόμενα σε πέριξ δομές. Τα μεγάλα γάγγλια και ανώδυνα να είναι, ενοχλούν την αισθητική του ασθενούς. Τα μικρά γάγγλια τα οποία συνήθως εμφανίζονται στην ρίζα των δακτύλων και δεν είναι εμφανή, αυτά είναι κατά πλειοψηφία επώδυνα.
Η τυπική εικόνα ενός γαγγλίου είναι:
-Μια μαλακή μάζα κοντά σε μια άρθρωση (πχ του καρπού) με μέγεθος μεταβαλλόμενο.
Το μέγεθος κυμαίνεται από 1 έως 3 εκατοστά και είναι συνήθως μη κινητή.
-Μπορεί να εμφανιστούν σταδιακά ή ξαφνικά, να μεγαλώσουν με το πέρας του χρόνου ή να υποστρέψουν και να εξαφανιστούν ξαφνικά, όπως εμφανίστηκαν.
-Τα περισσότερα είναι ανώδυνα. Προκαλούν πόνο μόνο μετά από υπερκόπωση ή από τραυματισμό της περιοχής ή και της γειτονικής άρθρωσης.
-Ο πόνος είναι συνήθως συνεχόμενος, διαξιφιστικός και μπορεί να επιδεινώνεται κατά τις κινήσεις της παρακείμενης άρθρωσης.
-Όταν η γαγγλιακή κύστη εξορμάται από το έλυτρο ενός τένοντα, τότε ο ασθενής μπορεί να νοιώθει αδυναμία στις κινήσεις που εκτελεί ο τένοντας.

Θεραπεία.
Η αρχική θεραπεία ΔΕΝ είναι χειρουργική.
*Παρακολούθηση.
Επειδή οι γαγγλιακές κύστεις είναι καλοήθεις, επειδή μπορεί να υποστρέψουν, η παρακολούθηση του μεγέθους τους ή τυχόν αλλαγής στο σχήμα είναι το πρώτο βήμα της αντιμετώπισης.
*Ακινητοποίηση.
Η χρήση ενός νάρθηκα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για την μείωση του πόνου σε περιπτώσεις που η γαγγλιακή κύστη είναι επώδυνη μετά από τραυματισμό ή υπέρχρηση.

*Αναρρόφηση.
Σε περιπτώσεις που η γαγγλιακή κύστη προκαλεί προβλήματα στην κίνηση του χεριού ή είναι επώδυνη, μπορούμε να την ‘’αδειάσουμε’’ με μια σύριγγα. Αυτή είναι η μέθοδος εκλογής.
*Φυσιοθεραπεία.
Χρησιμοποιείται κάποιες φορές μετά από την χειρουργική ή και από την συντηρητική αντιμετώπιση. Η φυσιοθεραπεία έχει σαν στόχο να μάθει στον ασθενή ασκήσεις με τις οποίες θα κινητοποιήσει τις παρακείμενες αρθρώσεις, αποβλέποντας στην μείωση του οιδήματος και του αισθήματος δυσφορίας. Επίσης θα υποδειχθούν ασκησιολόγια με τα οποία ο ασθενής θα αυξήσει την δύναμη δραγμού του χεριού, την ευκαμψία και την ιδιοδεκτικότητα με απώτερο σκοπό την αποκατάσταση της βέλτιστης λειτουργικότητας του καρπού και της άκρας χειρός.
*Χειρουργική εξαίρεση.
Αυτή συνήθως γίνεται με τοπική αναισθησία. Τα ποσοστά όμως επανεμφάνισης είναι αρκετά υψηλά.. Η ανάνηψη μετά από την χειρουργική αφαίρεση διαφέρει από ασθενή σε ασθενή και έχει σχέση με το μέγεθος της γαγγλιακής κύστης και το μέγεθος της χειρουργικής επέμβασης.

Συνήθως η επιστροφή στις προηγούμενες δραστηριότητες γίνεται μετά την 2η εβδομάδα με ελάχιστες περιπτώσεις να φτάνουν τις 6 εβδομάδες. Οι πλειοψηφία των ασθενών πάντως έχουν άριστα αποτελέσματα με την χειρουργική επέμβαση.

Σύνδρομα παγίδευσης περιφερικών νεύρων

– Ωλένια νευρίτιδα του αγκώνα

Η ωλένια νευρίτιδα του αγκώνα ανήκει στις παγιδευτικές νευροπάθειες και οφείλεται στην πίεση του νεύρου καθώς αυτό περνά στην αύλακα του ωλενίου στην έσω πλευρά του αγκώνα .(Είναι το ψηλαφητό αυλάκι κάτω από την οστέινη προεξοχή στον αγκώνα έσω). Το νεύρο μπορεί να πιέζεται και ψηλότερα σε όλες αυτές τις ινώδεις δομές που φαίνονται στην εικόνα. Εμφανίζεται κύρια σε ανθρώπους που εργάζονται χειρονακτικά. Η κάμψη του αγκώνα επιδεινώνει τα συμπτώματα. Πολλές φορές άνθρωποι που κοιμούνται με λυγισμένους αγκώνες ξυπνούν με «μουδιασμένα» χέρια και μπορεί να αναπτύξουν μόνιμη συμπτωματολογία. Το κύριο σύμπτωμα είναι το μούδιασμα σε μικρό και παράμεσο δάκτυλο. Σε επόμενο στάδιο όταν επηρεαστεί και ο κινητικός κλάδος του νεύρου (νευρώνει τους περισσότερους ίδιους μύες του χεριού) εμφανίζεται και αδυναμία στο χέρι που μπορεί να εξελιχθεί σε σημαντική ανικανότητα και μόνιμη αναπηρία.

Θεραπευτικά στην αρχή αντιφλεγμονώδη ανάπαυση αλλαγή συνηθειών νάρθηκες και ίσως προσεκτική έγχυση κορτιζόνης μπορεί να βοηθήσει. Όταν όμως συμμετέχει και ο κινητικός κλάδος χρειάζεται χειρουργική αποσυμπίεση του νεύρου. Στο χειρουργείο υπό γενική  αναισθησία ή μασχαλιαίο block γίνεται παρασκευή του νεύρου σε όλο το μήκος του και ίσως μεταφορά του στο πρόσθιο μέρος του αγκώνα.

Οστεοαρθρίτιδα του καρπού και του χεριού

The post Χειρουργική του καρπού και της άκρας χειρός appeared first on Ορθοπαιδικός Σέρρες.

Ως κάταγμα ορίζεται η πλήρης ή μερική λύση της συνέχειας ενός οστού. Το κάταγμα σε ένα φυσιολογικό οστούν προκύπτει είτε από την άσκηση ισχυρής βίας για μία φορά (οπότε προκύπτουν διάφορα είδη κατάγματος, εικόνα 1), είτε από την επίδραση μικρής έντασης βίας επανειλημμένα, οπότε έχουμε το κάταγμα κοπώσεως ή stress fracture (εικόνα 2).

Κλινική εικόνα – Διάγνωση

Τα κατάγματα παρουσιάζονται κυρίως με πόνο και τοπικό οίδημα, συμπτώματα που υπάρχουν και σε απλές συνδεσμικές ή μυϊκές κακώσεις.  Η διάγνωση των καταγμάτων γίνεται με απλές ακτινογραφίες σε δύο επίπεδα (προσθιοπίσθια και πλάγια) που θα πρέπει να γίνονται πάντα μετά από κάκωση που συνοδεύεται από έντονο πόνο και οίδημα, για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη κατάγματος ή όχι.

Θεραπεία

Η αντιμετώπιση των καταγμάτων μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, οι κυριότεροι από τους οποίους είναι:

• Στα ανοικτά κατάγματα (αυτά στα οποία υπάρχει επικοινωνία του καταγματικού άκρου με το εξωτερικό περιβάλλον, μέσω ενός θλαστικού τραύματος του δέρματος),  απαιτείται άμεση χειρουργική επέμβαση με καθαρισμό του τραύματος και σταθεροποίηση του κατάγματος.
• Στα ενδαρθρικά κατάγματα (αυτά στα οποία η γραμμή του κατάγματος αφορά την επιφάνεια ενός οστού που αρθρώνεται με ένα άλλο), απαιτείται κατά το δυνατό τέλεια ανάταξη, έτσι ώστε να αποφευχθεί η τριβή των οστών και η αρθρίτιδα.
• Στα ασταθή κατάγματα (αυτά στα οποία οι δυνάμεις των μυών που προσφύονται στα κατεαγόντα οστά είναι τέτοιες, που τείνουν να παρεκτοπίσουν το κάταγμα), χρειάζεται χειρουργική αποκατάσταση για την επίτευξη και διατήρησε της ανάταξης.

Στην συντηρητική αντιμετώπιση το κάταγμα ανατάσσεται (εφόσον είναι παρεκτοπισμένο) κλειστά, με χειρισμούς υπό τοπική ή γενική αναισθησία και ακινητοποιείται με κυκλοτερή γύψο ή νάρθηκα.Στην χειρουργική αντιμετώπιση το κάταγμα ανατάσσεται και σταθεροποιείται με τη βοήθεια υλικών οστεοσύνθεσης που είτε τοποθετούνται έξω από το δέρμα (εξωτερική οστεοσύνθεση) είτε τοποθετούνται πάνω στο οστούν όσο το δυνατό ατραυματικά. Γενικά, οι βασικές αρχές χειρουργικής αντιμετώπισης ενός κατάγματος (video1 και 2), αφενός για την επίτευξη της πώρωσης και αφετέρου για την κατά το δυνατό γρηγορότερη λειτουργική αποκατάσταση, είναι οι εξής:

• Ανατομική ανάταξη
• Σταθερή συγκράτηση
• Διατήρηση της αιμάτωσης
• Πρόωρη κινητοποίηση, για την αποφυγή δυσκαμψίας

Αντιμετώπιση τραυματισμών των μυών, των συνδέσμων και των τενόντων και αποκατάσταση

The post Τραυματολογία appeared first on Ορθοπαιδικός Σέρρες.

Μείωση της οστικής πυκνότητας – εύθραυστο οστό

Μία συστηματική σκελετική νόσος η οποία χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα και διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστού, με αποτέλεσμα τη μειωμένη μηχανική αντοχή των οστών και τον αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων. Η οστεοπόρωση και τα οστεοπορωτικά κατάγματα αντιπροσωπεύουν ένα τεράστιο επιδημιολογικό πρόβλημα και για τα δύο φύλα, καθώς σχετίζονται με την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας.

Ο πρωτεύων στόχος στα πλαίσια αντιμετώπισης της οστεοπόρωσης είναι η πρόληψη των οστεοπορωτικών καταγμάτων.

Αναγνωρισμένοι επιδημιολογικά παράγοντες κινδύνου (εκτός της εθνικότητος):

– Ηλικία

– Φύλο

– Χαμηλός (μικρότερος του 20) δείκτης μάζας σώματος (ΒΜΙ)

– Προηγούμενο κάταγμα χαμηλής βίας, ιδίως ισχίου, καρπού ή ΣΣ

(συμπεριλαμβανομένων και των ακτινολογικών καταγμάτων σπονδύλων)

– Ιστορικό κατάγματος ισχίου γονέως

– Αγωγή με κορτικοειδή (ισοδύναμο τουλάχιστον 5 mg πρεδνιζολόνης την ημέρα,

επί 3 μήνες τουλάχιστον), οποτεδήποτε στο παρελθόν

– Ενεργό κάπνισμα

– Χρήση οινοπνεύματος (3 μονάδες οινοπνεύματος και άνω την ημέρα)

– Ρευματοειδής αρθρίτις

– Δευτεροπαθής οστεοπόρωση: Ανδρικός ή γυναικείος υπογοναδισμός χωρίς αγωγή, (π.χ. πρώιμη εμμηνόπαυση, αμφοτερόπλευρη ωοθηκεκτομή ή ορχεκτομή, ψυχογενής ανορεξία, χημειοθεραπεία μετά από καρκίνο μαστού, ανεπάρκεια υποφύσεως, αγωγή καταστολής ανδρογόνων σε άνδρες με καρκίνο προστάτη), φλεγμονώδεις παθήσεις του πεπτικού, όπως νόσος Crohn ή ελκώδης κολίτις. Παρατεταμένη ακινητοποίηση, (π.χ. κάκωση νωτιαίου μυελού, νόσος Parkinson, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, μυϊκή δυστροφία, αγκυλοποιητική σπονδυλίτις). Μεταμόσχευση οργάνων, σακχαρώδης διαβήτης Ι και ΙΙ, παθήσεις θυρεοειδούς (π.χ. παραμελημένος υπερθυρεοειδισμός ή υπερθεραπευόμενος υποθυρεοειδισμός), χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

Η προσπάθεια αποφυγής της εμφάνισης των καταγμάτων χαμηλής βίας (σπονδυλικά κατάγματα, κατάγματα του ισχίου, κατάγματα της πηχεοκαρπικής) καθιστά αναγκαία την κλινική εκτίμηση των ανθρώπων για οστεοπόρωση. Είναι σαφές ότι μέσα στον γενικό όρο οστεοπόρωση περικλείονται πολλά νοσήματα – σύνδρομα – καταστάσεις που ως αποτέλεσμα έχουν το εύθραυστο οστό.

Η κλινική εκτίμηση των ανθρώπων για οστεοπόρωση, ουσιαστικά επιβάλλει την υποβολή τους σε πλήρη κλινικό, εργαστηριακό, απεικονιστικό, διαφοροδιαγνωστικό έλεγχο, με σκοπό την ταυτοποίηση της νοσηρής τους κατάστασης, ώστε να είναι εφικτή η αιτιολογική της θεραπεία.

Οι φαρμακευτικές παρεμβάσεις οι οποίες εφαρμόζονται σήμερα στην οστεοπόρωση διακρίνονται σε κατηγορίες, ανάλογα με τη βιβλιογραφική τεκμηρίωση της κλινικής τους δράσης. Όλα τα εγκεκριμένα φάρμακα της οστεοπόρωσης επιφέρουν μείωση των σπονδυλικών καταγμάτων και ορισμένα επιφέρουν μείωση των μη σπονδυλικών καταγμάτων ή/και των καταγμάτων του ισχίου, σε ασθενείς με οστεοπόρωση.

Η πρόληψη μέσω του κλινικού, εργαστηριακού και απεικονιστικού ελέγχου και εν συνεχεία οι φαρμακευτικές παρεμβάσεις σε συνδυασμό με την άσκηση, την πρόληψη των πτώσεων και τη σωστή διατροφή μπορούν να οδηγήσουν σε μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας που σχετίζονται με το πρώτο οστεοπορωτικό κάταγμα και με όλα τα επόμενα κατάγματα.

The post Οστεοπόρωση appeared first on Ορθοπαιδικός Σέρρες.